Dialogi Sacri - Dialogus Septimus (Liber Secundus)

Quodnam esse potest meum tantum in tuum patrem peccātum, Ionathan, ut mē quaerat ad necem?

Ad necem vērō? Nōn est crēdibile, nam tanta mē rēs nōn latēret; quippe, cum meus pater nūllam rem tantam, tantulamve faciat; quam nōn mēcum commūnicet, nēdum ut hoc mē cēlet. Nōn est ita.

At scit, ut mē habeās intimum! ideō hoc tē fortasse cēlat, nē aegrē ferās. Crēde, mihi, nil tam certum est, quam mē in summō vītae discrīmine versārī.

Ecquid ergō mē tibi hāc in rē commodāre posse arbitrāris?

Crās, ut tūte scīs, agitur prīmus diēs mēnsis, quō ego diē soleō cum rēge accumbere. Rūre latēbō, tē sciente, usque ad vesperum tertiī ab hīnc diēī. Quod sī mē requīret, dīcēs, tuō permissū, excurrisse Bēthlehemam in meam patriam, ad sacrificium gentīlitium, quod ūniversī anniversārium factitāmus. Sī laudābit, salvus sum! sīn succēnsebit, scītō eum nunquam ad sāniōrem mentem reversūrum. Sed dabis hanc veniam mihi, quem religiōsissimō foedere in familiāritātem recēpistī, ut, sī commeruī, tū mē interficiās potius quam tuō patrī dēdās.

Deus meliōra. Immō, sī sēnserō eum obstinātō animō in tuam ferrī perniciem, admonēbō tē.

Sed quis mihi referet, utrumne tibi asperius responderit?

Exeāmus sub dīvum. Ita mihi benefaciat Iova Deus Israēlitārum, huius caelī, quod vidēs, conditor et habitātor, mī David, ut ego crās aut perendiē scrūtābor, quid animī habeat meus pater: quem sī intellēxerō bene esse in tē animātum, mittam quī faciat tē certiōrem: sīn autem tibi malum cōgitāre, id quoque tibi indicābō, ut, mē auctōre, abeās salvus, adsitque tibi Iova, ut adfuit meō patrī. Haec ego mē factūrum, testor Deum. Quod sī fallam, tum Ionathanī nūmen īrātum sit. Quod sī tum, cum tuī hostēs omnēs, Deī nūtū fuerint ē mediō sublātī, ego iam nōn erō in vīvīs, ut tua misericōrdia salūtem meam invīcem custōdīre possis; at certē meae in posterum familiae et generī eam nōn dēnegābis. Itaque nunc iterum ineō foedus, nōn sōlum tēcum meō nōmine, sed etiam cum tuā domō, nōmine posterōrum, tibīque iūrō, mī David, quem amō ex animō, factūrum mē, ut dīxī. Sed accipe ratiōnem. Crās, quod nōvilūnium celebrātur, tū dēsīderāberis: nam tua sessiō vacābit. Dēscendēs autem ad summum iter, tribus diēbus, in locum ubi commodē lateās, quōcumque diē negōtium hoc fiet; et istīc eris post saxum Ezel. Ego, rē factā, veniam eō, et ad lapidis latus trēs sagittās iaculābor, collineāns ad scopum. Deinde puerum ad eās petendās mittam: cui sī dīxerō, eās esse citrā ipsum, veniās licēbit, tua rēs erit in tūtō, testor Deum immortālem: sīn autem ultrā: abītō sānē, Deō volente. Ac quōs inter nōs sermōnēs contulimus Iova estō eōrum testis certissimus.