Dialogi Sacri - Dialogus Primus (Liber Secundus)
Ēlis. 1 Rēg. 3.
Samuēl ā Deō ter vocātus, eum Ēlim suum praeceptōrem esse arbitrātus est: sed ubi Ēlis eum intelligit ā Deō vocārī, tum ipse iubet Deō respondeat: quō factō, Samuēlem Deus commonet dē magnā clāde, in domum Ēlī impendente, ob peccāta fīliōrum, quōs ille reprehendere nōn cūrāverat.
Persōnae:
Samuēl, Ēlis
Samuēl, Ēlis
Samuēl
Quid est? mē vocāstī, Ēlī?
Ēlis
Nōn vocāvī, mī fīlī; ī, recumbe.
Samuēl
Heus, Ēlī, adsum; tū mē vocāstī.
Ēlis
Nōn vocāvī, fīlī: recipias tē ad dormiendum.
Samuēl
Mē iterum vocās, Ēlī: adsum.
Ēlis
Minimē vocāvī, fīlī. Abī cubītum. Certē Iova eum vocat. Heus Samuēl.
Samuēl
Eccum adsum.
Ēlis
Sī tē posteā vocābit, dīcitō; Loquere, Iova, audit enim tē servus tuus.
Samuēl
Ita faciam, et quiēscam. At audiō mē appellārī. Loquere, Domine; nam servus tuus auscultātiōnī operam dat.
Iova
Ecce ego sum factūrus aliquid in Israēle, cuius omnium, quī audient, aures tinnient. Iam iam omnēs poenās, quās minātus sum Ēlī, in domum ipsīus cōnferam, sciente et vidente eō: Etenim scīvit fīliōs suōs īnfandās calumniās exercēre in Deum, neque eōs corrigendōs cūrāvit. Proptereā certum habeō mē iūrāsse domō Ēlim, ipsīus domī culpam nōn posse aut hostiā, aut mactātiōnibus, in perpetuum expiārī.
Samuēl
Ō dūra! Iam māne. Audīre soleō evigilāns Ēlī, quī iānuās templī recludat, quandō quidem et ipse hīc dormiō. Sed quis timōre videō mē esse affectum, ut metuam aperīre ē et portās, et rem, quae mihi ā Deō dēclārāta est. Vereor ne nūntiāre audeam miserō senī. Aperiam tamen portās, et cōnsīderābō interim quid mihi sit agendum.
Ēlis
Samuēl fīlī.
Samuēl
Adsum.
Ēlis
Quīnam iste fuit sermō, quem habuit tēcum Iova? Nē quid mihī cēlāverīs, quaesō. Sit Deus īnfēnsus tibi, nisi mihi reī tōtīus vēritātem dīxeris.
Samuēl
Omnia igitur tibi dicam; nihil cēlābō.
Ēlis
Deus est: quod eī vidēbitur, faciat. Ita est, Samuēl, ut videō mē affīcī. Sed patienter ferendum est. Deus est optimus; neque ūllam nōbīs iniūriam faciet. Quid ergō, nisi ut quod eī placuerit, faciat?
Sententia
Equidem fīlī sunt admonendī et reprehendendī ā parentibus, et Deus exīgit poenās ā parentibus, quī hoc nōn faciunt. Deī mōnita sunt ferenda patienter, dē quōcumque malō nōbīs dēnūntient.
Equidem fīlī sunt admonendī et reprehendendī ā parentibus, et Deus exīgit poenās ā parentibus, quī hoc nōn faciunt. Deī mōnita sunt ferenda patienter, dē quōcumque malō nōbīs dēnūntient.