Dialogi Sacri - Dialogus Duodēvīcēsimus (Liber Secundus)
Thecuana. 2 Rēgum 14.
Mulier Thecuana, ad id ab Ioabō subāctā, ad Davidem rēgem venit, eīque (simulāns sē esse viduam, cui ā propinquīs, ūnum occīsum reum fratricīdiī, ad ūnicum reliquum nātum trucidandum exigī) persuādet, ut Absalomum, in exiliō agentem, ob Amnōnem frātrem trucīdātum, sibi domum vocet, atque hoc modō sēcum reconciliet.
Persōnae:
Mulier Thecuana, David, Nūntius
Mulier Thecuana, David, Nūntius
Mulier
Adiuvā mē, Rēx.
David
Quid tibi est?
Mulier
Heu vidua sum et sine coniuge. Fuērunt ego ancillae tuae duo fīliī. Hī cum apud agrum inter sē pugnārent, altere aderat, quī dīrēmisset pugnantēs, duo alterutrum trucīdārunt. Tum tōta cōgnātiō in tuam ancillam īnsilit, et Dā, ait, frātriīdeum, ut eum quōdāmmodō ob hoc homicīdī poenās ipsī pendat, et superstitem vindicēmus. Ita extinctūrī īscintillam mihī ūnam quae reliqua est, ut mihī nihil supersit nōminis, nihilque memoriae dē coniuge meō relinquātur super terram.
David
Ī sānē domō; ego arcessam rem tuam.
Mulier
In mē, Domine Rex, et in domō meā perniciōsa haec sit, Regem et sedem regiās īnsontius tē.
David
Quī adversum haec tē dīxerit, indūcitō eum ad mē; neque tē iam alterā molestābit.
Mulier
Iovam Deum tuum, quaesō, rēx memoret, nē multā ultiōne īs sanguinem, et fīlium meum perdant.
David
Vīvat Iova; nec cadēns capillus fīliī tuī in terram.
Mulier
Liceat famulae tuae pauca Rēgī dīcere.
David
Dīc.
Mulier
Cūr porrō in populī Deī discrīmen istud cōgitāstī? Nam rēx, cum hoc prōnūntiārit, factūs est quasī reus, populī suī quī nōn revocāverit expulsum. Certē omnēs morimur, et quasi effūsae humī aquae, quae nōn coactae recolligī, sīc mē illābimur mortem. Neque Deus perdit animās; sed cōgitat, quōmodo expellat nōn, et repulsum ā sē. Nunc venī ad rēgem populum timidum fecēruere. Idcircō famula dīcit, loquar rēgī: forsitam sīc faciat rēx, servae petītiōnem, eamque līberābit ē manū, quī et īnsimulum mē volunt exstinguere populī Deī hērēditātem. Deinde dīxit ancilla tua; vērba mea regīs sint quiētī mihī quam quemadmodum enim angelūs deī, sīc est dominus meus Rex, ut bonō exaudiat et malum. Iova Deus sit tēcum.
David
Respondē id, quod ego tibi dicam.
Mulier
Dīcat, quaesō, rēx.
David
An nōn in hīs omnibus tēcum est manūs Ioabī?
Mulier
Quandō tua vīvit anima, rēx, neque in dextram neque in laevam est ab omnibus, quae locūtus est dominus meus rēx. Sīquidem servus tuus Ioab ipse mē iussit, et ipse posuit in ōre tuae ancillae verbōrum hōrum omnium: ut aliā speciē ūtī posset, fēcit servus tuus Ioab sermōnem istum. Dominus meus autem sapiēns est ut angelus Deī, ut sciat omnia quae super terram sunt.
David
Bene est, factūrum mē negōtium; quod tibi dīxī. Ī, et reduce puerum Absalomum.
Nūntius
Heus Ioabe, iubet tē rēx, ut puerum Absalomum redūcās.
Sententia
Bonōrum sermōnēs sapientiae plēnī sunt. Sapiēns saepe sine potestāte, plūs potest quam potēns sine sapientiā. Est multum in bonīs verbīs positum.
Bonōrum sermōnēs sapientiae plēnī sunt. Sapiēns saepe sine potestāte, plūs potest quam potēns sine sapientiā. Est multum in bonīs verbīs positum.