Dialogi Sacri - Dialogus Duodetricēsimus (Liber Secundus)

Adsunt hīc vātēs, Iosophate, plūs minus quadringentī, quōs ad explōrandam Deī voluntātem cēnsuistī accersendōs.

Videō: superest, ut eōs interrogēs.

Quid mihi auctōrēs estis, vātēs? Cēnsētisne, ut bellō Rāmōthā adōriar, an ab inceptō dēsistam?

Nōs vērō cēnsēmus ut adōriāris, nam victōriam tibi annuit Dominus.

Numquis praetereā hīc est Iovae vātēs, ex quō scīsciēmur?

Est item ūnus, sed quem male ōdī: quoniam nihil unquam mihi, nisī sinistrum, vāticinātur. Is est Michāas, fīlius Imlae.

Nōn decet rēgem ita loquī: sed iube eum accīrī

Tū siste hūc nōbīs properē Michāam.

Ita faciam.

Vidēsne haec, Achabe, cornua ferrea, quae ego ferō? Hoc tū modō quasī cornū petēs, et fundēs Syrōs ad interneciōnem: ita tibi per mē futūrum pollicētur Deus.

Ita profectō fiet. Aggredere sānē Rāmōthā; fēlīciter pugnābis, eamque Deī beneficiō capiēs.

Cēterī quidem vātēs omnēs, Michāa, rēgī ūnō ōre fēlīcem successum prōmittunt. Itaque cēnseō, ut tū quoque eī bene ominēris, quemadmodum ipsī.

At ego Deum immortālem iūrō, mē ea sōlum dictūrum, quae mihi dīvīnitus īnspīrāta fuerint.

Michāa, quae est tua sententia? Armane in Rāmōthā īnferēmus, an nōn?

Quīdnī inferās? Iam tibi victōriam annuit Iova.

Quōusque tandem mihi illūdēs? Tē etiam atque etiam obtestor per nōmen Iovae, nē mihi quicquam nisi vērum dīcās.

Nunc vērum audiēs. Vīdī omnēs Israēlitās palantēs in montibus, sīcut ovēs sine pāstōre solent. Atque Iova, Nōn habent istī dominōs, inquit: redeant suam quisque domum, cum bonā pāce.

Dīxine ego tibi, eum nihil nisi īnfaustum mihi praedictūrum?

Igitur audī certissimum ōrāculum. Vīdī Iovam in soliō suō sedentem, omnī caelestī exercitū dextrā laevāque stipātum, atque ita dīcentem; Ecquis mihi in errōrem indūcet Achabum, quō Rāmōthā, ibi cāsūrus, invadat? Cumque alius aliud dīceret, prōcessit quīdam spīritus, quī stāns ante eum, Ego, inquit, factūrum mē recipiō. Cui Iova; Quōnam modō? Tum ille; Aspīrābō falsa omnibus eius vātibus, quī dīcant, Probe, inquit Iova, succēdet: aggredere negōtium. Nimīrum ex hīs liquet, omnēs istōs tuōs vātēs esse falsō spīritū afflātōs; et Deum tibi male cōgitāre.

Accipe colaphum prō istō tuō mendāciō. Nam quā ratiōne dīvīnum nūmen, cuius tū īnstīnctū tē loquī simulās, ā mē ēmigrāvit, ut tē docuerit?

Tum sciēs cum trepidus tē in intimā pēnetrālia penitus abdēs.

Corripē Michāam, et eum dēdūc ad Amōnem praetōrem urbānum, et Ioam rēgium fīlium, et iube, meō iussū, in carcerem conclūdī, atque ibi pāne ātrō et aquā parcē ac dūriter pāscī, donec salvus redeam.

Siquidem salvus redieris, nihil causae est quō minus dīcar mentītus pullulum: atque equidem hoc clārissimā vōce omnibus inculcātum volō.