Dialogi Sacri - Dialogus Vicesimus Septimus (Liber Quartus)
Dēnārius. Matth. 22. Marc. 12. Lūc. 20.
Iēsus ā Pharīsaeōrum Hērōdisque discipulīs dē tribūtō Caesarī pendendō malitiōsē interrogātus, prūdenter respondet.
Persōnae:
Discipulī Pharīsaeōrum, Hērōdiānī, Iēsus
Discipulī Pharīsaeōrum, Hērōdiānī, Iēsus
Discipulī
Magister, scīmus, ut vērāx sīs, dīvīnamque vīvendī ratiōnem vērē & sincērē trādās, neque cuius omnīnō hominis grātiā dē vēritāte dēducāris. Proinde dīc nōbīs, quid tibi videātur: liceatne nōbīs cēnsum pendere Caesarī, necne?
Iēsus
Quid mē tentātis, simulātōrēs? Exhibēte mihi nummum tribūtārium.
Discipulī
Ēn tibi dēnārium!
Iēsus
Cuius est imāgō haec & īnscrīptiō?
Discipulī
Caesaris.
Iēsus
Itaque reddite, quae sunt Caesaris, Caesarī; & quae Deī, Deō.
Sententia
Astūtīs astūtē respondendum. Captiōsa ad nocendum interrogātiō, vitiōsa est: sed ad eandem astūta, ad sēipsum tuendum, respōnsiō vitiōsa nōn est.
Astūtīs astūtē respondendum. Captiōsa ad nocendum interrogātiō, vitiōsa est: sed ad eandem astūta, ad sēipsum tuendum, respōnsiō vitiōsa nōn est.