Dialogi Sacri - Dialogus Tricensimus (Liber Quartus)

Quodnam crīmen affertis in hunc hominem, quem mihi vinctum trādidistis?

Nisi esset maleficus, nunquam eum tibi trādidissēmus.

Abdūcite eum vōs, & ex lēge vestrā iūdicātōte.

Nōbīs nōn licet interficere quemquam. Sed sī quaeris crīmina, eum dēprehendimus pervertentem gentem, & prohibentem, Caesarī tribūta darī, sēque Chrīstum rēgem esse dīcentem.

Libet ex ipsō scīscitārī. Heus, tūne es rēx Iūdaeōrum?

Tuane istud sponte dīcis, an ex aliīs audītum?

Quasī ego Iūdaeus sim. Tuī tē populārēs & pontificēs mihi trādidērunt. Quid commīsistī?

Rēgnum meum terrestre nōn est: quod sī esset, meī satellitēs pugnāvissent, nē Iūdaeīs addicerer. Vērum rēgnum meum hīc positum nōn est.

Tū ergō rēx es?

Rēs ais. Ego eō nātus sum, & in hunc terrārum orbem ingressus, ut testimōnium perhibeam vēritātī. Quīsquis ā vēritāte est, vōcem meam audit.

Quid est vēritās? Heus Pontificēs, & plēbs Iūdaea, ego nūllum dēprehendō crīmen in hōc homine.

Atquī nēmō est hodiē nocentior, neque suppliciō graviōre dignior.

Nōn audis quae in tē prōferunt crīmina? Nihilne respondēs? Vide, ut tē graviter accūsent. Quid tacēs? Nequeō mīrārī satis.

Populum suā doctrīnā ā Galilaeā ad hunc usque locum excitat.

Estne is Galilaeus?

Est.

Percommode cadit, quod est dītiōnis Hērōdis, quī nunc in urbe est. Itaque eum ad illum dūcī iubeō.