Dialogi Sacri - Dialogus Tertius (Liber Quartus)
Nāthanaēl. Iōan. 1.
Nāthanaēl, Philippō monitus, venit ad Iēsum, & in eum crēdit.
Persōnae:
Philippus, Nāthanaēl, Iēsus
Philippus, Nāthanaēl, Iēsus
Philippus
Eum quō scrīpsit Mōsēs in nostrā disciplīnā, & vātēs, eum reperimus: Iēsum dīcō, fīlium Iōsēphī, ā Nazarēthā.
Nāthanaēl
Ā Nazarēthā potest aliquid bonum exīstere?
Philippus
Prōvīse mēcum.
Iēsus
Videō hūc venīre vērē Īsraēlītam; id est, hominem ab omnī fraude aliēnum.
Nāthanaēl
Unde mē nōstī?
Iēsus
Priusquam tē Philippus appellāret, cum essēs sub fīcū, vidēbam tē.
Nāthanaēl
Magister, Tū es fīlius Deī. Tū es rēx Īsraēlītārum.
Iēsus
Quoniam dīxī tibi, tē ā mē sub fīcū esse vīsum, ideō crēdis? Maiōra hīs vidēbis. Crēdite, indicēs mihi, posthāc vidēbitis caelum apertum, & geniōs dīvīnōs ascendentēs & dēscendentēs ad mē.
Sententia
Unde minimē spērēs, inde exīstet bonum. Adeundus est Chrīstus, ut eum cognōscās. Ā minōribus, sī crēdās, ad maiōra veniēs.
Unde minimē spērēs, inde exīstet bonum. Adeundus est Chrīstus, ut eum cognōscās. Ā minōribus, sī crēdās, ad maiōra veniēs.