Dialogi Sacri - Dialogus Quadragensimus (Liber Quartus)

Aperīte mihi hās forēs aliquis.

Nesciō quis pulsat ostium: prōvīsō quis sit.

Ecquis mihi aperit tandem?

Petrus est, Petrus est, Ō mē fēlīcem! Ō populārēs, salvī sumus: Petrus prō foribus vestibulī stat.

Īnsānīs?

Minimē vērō. Agnōvī ēius vōcem.

Genius ēius est.

Heus, heus, an expectātis dum ego hāsce effringam forēs.

Nōn audītis eum pulsantem?

Aperiāmus. Ō mīrum mīrāculum! Tūne ergō vērus adēs Petrus?

Pāx sit rēbus. Audīte, ut mē Dominus ēdūxerit ē carcere. Ā quater quaternīs mīlitibus per vicēs custōdiēbar. Cumque hāc nocte dormirem inter duōs mīlitēs, vinctus duābus catēnīs, carceremque custōdirent ante iānuam custōdēs; ecce, adest Genius Dominī, cuius in adventū domus splendōre illūstrāta est. Is mē, pulsātō latere, expergefactum iussit surgere cōnfestim, continuōque mihi ē manibus excidērunt catēnae. Tum ille: Praecinge tē, inquit, & indue sandalia. Atque ita fēcī, iussūsque amicīre pallium, & eum sequī, pārēbam: cum iam ēgressus nōndum intellegerem rem vēram agī, sed mihi vīsum cernere vidērer. Et iam praeteregressī prīmōs & secundōs custōdēs, vēnimus ad portam ferream, quā ītur in urbem: quam ultrō nōbīs patefactam ēgressī prōcessimus vīcum ūnum; atque ibī mē relīquit ille. Tum ego, ubi ad mē rediī, apertē intellēxī, eum ā Dominō missum esse ad mē, ex Hērōdis manū, & tantā Iūdaeī populī expectātiōne, ēripiendum. Haec vōs Iacōbō & frātribus nūntiābitis. Mihi aliō concēdendum est.