Dialogi Sacri - Dialogus Primus (Liber Quartus)

Salvē, ōrnātissima, Dominō coniūnctissima, mulierum fēlīcissima. Quid metuis, Maria? Bonō es animō; nam accepta es Deō. Ēn ego tibi renūntiō, tē istō uterō conceptum paritūram nātum, quem IĒSUM nōmine vocābis. Is erit maximus, & fīlius summī Parentis cēnsēbitur, eamque dōnābit rērum omnium praepotēns Deus soliō Davidis, auctōris generis ēius. Itaque posterīs Iacōbī rēgnābit in aeternum, nec ūllus erit ēius rēgnī fīnis.

Quōmodo fiet istud, cum ego virī nōtitiam nōn habeam?

Spīritus sānctus sēsē in tē īnsīnuābit, tēque Deī Opt. Max. vīs gravidābit. Itaque sānctissimus iste fētus, ut erit, ita etiam dīcētur Deī fīlius. Ēlīsabetha quoque (quō magis crēdās) tua cognāta, iam senex concēpit fīlium, & nunc sextum iam mēnsem fert uterō; & tamen inter sterilēs habēbātur. Usque adeō nūlla rēs est, quam Deus nōn possit.

Ecce rēgis servam! Ēveniat mihi, prout tū dīxistī.