Dialogi Sacri - Dialogus Nonus (Liber Quartus)

Est mihi ūnica fīliola, optime Iēsū, duodecimum annum agēns, quae nunc domī dēspērātō morbō labōrat. Obsectrō tē, & obtestor etiam atque etiam, ut domum veniās, eīque manūs impōnās, ut revīviscat & revalēscat.

Faciam vērō: eāmus.

Salva sum, sī possum vel extrēmam ēius ōram vestis attingere. Conābor, nec mē haec hominum turba impediet, quō minus ad eum accēdam.

Quisnam tetigit mea vestimenta?

Tū vidēs quanta tē hominum multitūdō circumsistat & comprimat, & rogās quis tē tetigerit?

Certē tetigit mē aliquis; nam sēnsī vim quandam exīre ē mē.

Periī misera: nōn latuī eum. Obsectrō tē, ignōsce mihi: ego sum illa.

Narrā mihi rem omnem, ut sēsē habet.

Ego misera iam duodecim annōs languēbam profluviō sanguinis; cum intereā tōtō illō tempore, multīs adhibitīs medicīs, & omnem rem īnsūmpsissem, neque quicquam prōfēcissem, sed indiēs dēterius habērem; iamque ab omnibus medicīs eram dēspērāta. Cum autem tuōrum factōrum admīrābilitātem fāmā atque audītiōne accēpissem, accessī ipsa sīc mēcum cōgitāns: Ō mē fēlīcem, sī vel limbum ēius togae liceat tangere! Hōc animō per mediam turbam accessī propius, nec mē spēs fefellit: nam simulatque tē tetigī, sēnsī vim omnem morbī fugātam esse, & omnem sanguinis flūxiōnem cōnstitisse.

Bonō animō es, fīlia: tua tē fīdūcia servāvit: abī cum bonā pāce, ex tuō malō sāna.

Tua fīlia mortua est, Iaire; quid iam molestus es magistrō?

Nē metū, Iaire; tantum cōnfīde, ēvādet. Sed quem ego domī strepitum audiō? introeāmus. Ēhō? Quid tantopere flētis? Quid ēiulātis? Pāx sit rēbus: Nōn est mortua puella, sed dormit. Exīte forās omnēs: Vōs, Petre, Iacōbe, Iōannēs, & vōs puellae parentēs, manēte intūs. Vidēbitis quanta sit Deī potentia. Cedō mihi istam puellae manum. Puella, surge.

Bone Deus, quam mīrificus es! Ō mea fīliola, videōne ego tē renātam?

Vidēte dīligenter nē quis hoc resciāscat; & puellae cibum praebēte.