Colloquia Monacensia-Einsidlensia

Λόγος
Ἀγαθῇ τύχῃ,
εὐτυχῶς.
ἐπειδὴ ὁρῶ
πολλοὺς
ἐπιθυμοῦντας
Ῥωμαϊστὶ
διαλέγεσθαι
καὶ Ἑλληνιστὶ
μήτε εὐχερῶς
δύνασθαι
διὰ τὴν δυσχέρειαν
καὶ πολυπλήθειαν
τῶν ῥημάτων,
τῇ ἐμῇ κακοπαθείᾳ
καὶ φιλοπονίᾳ
οὐκ ἐφεισάμην
τοῦ μὴ ποιῆσαι,
ὅπως ἐν τρισὶν
βιβλίοις
ἑρμηνευματικοῖς
πάντα τὰ ῥήματα
συγγράψαι.
πολλοὺς γὰρ ὁρῶ
ἐπικεχειρηκότας
οὐ κατὰ τὴν ἀξίαν
καθὼς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα
αἰτεῖ,
ἀλλὰ τῆς ἰδίας
ἐπιθυμίας
καὶ γυμνασίας
ἕνεκα.
οὕτως κενὴν
καύχησιν
ἀπὸ τοῦ πρώτου
ἀπήνεγκαν
μέχρι τοῦ ἐσχάτου,
δι’ ἣν αἰτίαν
οὐ τολμῶ πλείονας λόγους
ποιῆσαι,
ἀλλὰ βούλομαι
ἅπασιν
φανερὸν ποιῆσαι,
μηδένα βέλτιον
μήτε 〈μᾶλλον〉 ἐξεζητημένον
ἑρμηνεῦσαι
πλὴν ἐμοῦ
ἐν τρισὶν βιβλίοις
ἃ συνέγραψα·
ὧν 〈τοῦτο〉 πρῶτον ἔσται
τῆς ἡμετέρας ἑρμηνείας.
ἐν τούτῳ τῷ βιβλίῳ
πάντα τὰ ῥήματα
συνέγραψα
κατὰ τάξιν
στοιχείων
ἀπὸ τοῦ πρώτου γράμματος
μέχρι τοῦ τελευταίου
γράμματος.
νῦν οὖν
ἄρχομαι γράφειν.
ἐπειδὴ νηπίοις παισὶν
ἀρχομένοις
παιδεύεσθαι
ἀναγκαῖον ἑώρων
ἀκρόασιν
ἑρμηνευμάτων
ὁμιλίας
καθημερινῆς,
δι’ ἧς εὐχερέστερον
Ῥωμαϊστὶ
καὶ Ἑλληνιστὶ
λαλεῖν
προσβιβασθῶσι·
τούτου ἕνεκεν
διὰ βραχέων
περὶ ὁμιλίας
καθημερινῆς
συνέγραψα,
ἃ ὑποτεταγμένα εἰσίν.

Ὄρθρου
ἐγρηγόρησα
ἐξ ὕπνου·
ἀνέστην
ἐκ τῆς κλίνης,
ἐκάθισα,
ἔλαβον
ὑποδεσμίδας,
καλίγια
ὑπεδησάμην
ᾔτησα
ὕδωρ
εἰς ὄψιν·
νίπτομαι
πρῶτον τὰς χεῖρας,
εἶτα τὴν ὄψιν
ἐνιψάμην
ἀπέμαξα.
ἀπέθηκα τὴν ἐγκοιμήτραν·
ἔλαβον χιτῶνα
πρὸς τὸ σῶμα·
περιεζωσάμην,
ἤλειψα τὴν κεφαλήν μου
καὶ ἐκτένισα
ἐποίησα περὶ τὸν τράχηλον
ἀναβόλαιον.
ἐνεδυσάμην
ἐπενδύτην
λευκήν· ἐπάνω
ἐνδύομαι φελόνην.
προῆλθον
ἐκ τοῦ κοιτῶνος
σὺν τῷ παιδαγωγῷ
καὶ σὺν τῇ τροφῷ
ἀσπάσασθαι
τὸν πατέρα
καὶ τὴν μητέρα.
ἀμφοτέρους ἠσπασάμην
καὶ κατεφίλησα,
καὶ οὕτως καταβαίνω ἐκ τοῦ οἴκου.

Ἀπέρχομαι εἰς τὴν σχολήν.
εἰσῆλθον, εἶπον·
Χαῖρε καθηγητά,
καὶ αὐτός με κατεφίλησεν
καὶ ἀντησπάσατο.
ἐπιδίδωσίν μοι
ὁ παῖς ὁ ἐμὸς
καμπτροφόρος
πινακίδας,
θήκην γραφείων,
παραγραφίδα.
τῷ ἐμῷ τόπῳ
καθήμενος
λειαίνω.
παραγράφω
πρὸς τὸν ὑπογραμμόν·
γράψας δὲ
δεικνύω
τῷ διδασκάλῳ
ἐδιώρθωσεν,
ἐχάραξεν
κελεύει με
ἀναγινώσκειν.
κελευσθεὶς
ἄλλῳ δέδωκα.
ἐκμανθάνω
ἑρμηνεύματα,
ἀπέδωκα.
ἀλλ’ εὐθέως
ὑπαγόρευσέν μοι
συμμαθητής.
Καὶ σύ, φησιν,
ὑπαγόρευσόν μοι.
εἶπον αὐτῷ
Ἀπόδος πρῶτον
καὶ εἶπέν μοι
Οὐκ εἶδες,
ὅτε ἀπεδίδουν
πρότερόν σου;
καὶ εἶπον·
Ψεύδῃ,
οὐκ ἀπέδωκας.
Οὐ ψεύδομαι.
Εἰ ἀληθῆ λέγεις,
ἀναδίδωμι.
ἐν τούτοις
κελεύσαντος καθηγητοῦ
ἐγείρονται
οἱ μικροὶ
πρὸς τὰ στοιχεῖα,
καὶ τὰς συλλαβὰς
κατέλεξεν τούτοις
εἷς τῶν μειζόνων.
ἄλλοι πρὸς τὸν ὑποδιδακτὴν
τάξει ἀποδιδοῦσιν,
ὀνόματα γράφουσιν,
ἢ στίχους ἔγραψαν,
καὶ ἐγὼ
ἐν τῇ πρώτῃ
τάξει
ἅμιλλαν
ἐξέλαβον.
ἔπειτα
ὡς ἐκαθίσαμεν,
διέρχομαι
ὑπομνήματα,
γλώσσας,
τέχνην.
φωνηθεὶς πρὸς ἀνάγνωσιν
ἀκούω ἐξηγήσεις,
διανοίας,
πρόσωπα.
ἐπερωτηθεὶς
τέχνην
ἀπεκρίθην·
Πρὸς τίνα λέγει;
Τί μέρος λόγου;
ἔκλινα
γένη ὀνομάτων,
ἐμέρισα στίχον.
ὡς δὲ ταῦτ’ ἐπράξαμεν,
ἀπέλυσεν
εἰς ἄριστον.
ἀπολυθεὶς
ἐπανέρχομαι ἐν τῷ οἴκῳ.
ἀλλάσσω, λαμβάνω
ἄρτον καθαρόν,
ἐλαίας,
τυρόν,
σχάδια,
κάρυα.
πίνω
ὕδωρ
ψυχρόν.
ἠριστηκὼς
ἐπανέρχομαι
πάλιν
εἰς τὴν σχολήν.
εὑρίσκω
καθηγητὴν
ἐπαναγινώσκοντα,
καὶ εἶπεν
Ἄρξασθε
ἀπὸ ἀρχῆς.