Colloquia Monacensia-Einsidlensia

Λόγος
Ἀγαθῇ τύχῃ,
εὐτυχῶς.
ἐπειδὴ ὁρῶ
πολλοὺς
ἐπιθυμοῦντας
Ῥωμαϊστὶ
διαλέγεσθαι
καὶ Ἑλληνιστὶ
μήτε εὐχερῶς
δύνασθαι
διὰ τὴν δυσχέρειαν
καὶ πολυπλήθειαν
τῶν ῥημάτων,
τῇ ἐμῇ κακοπαθείᾳ
καὶ φιλοπονίᾳ
οὐκ ἐφεισάμην
τοῦ μὴ ποιῆσαι,
ὅπως ἐν τρισὶν
βιβλίοις
ἑρμηνευματικοῖς
πάντα τὰ ῥήματα
συγγράψαι.
πολλοὺς γὰρ ὁρῶ
ἐπικεχειρηκότας
οὐ κατὰ τὴν ἀξίαν
καθὼς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα
αἰτεῖ,
ἀλλὰ τῆς ἰδίας
ἐπιθυμίας
καὶ γυμνασίας
ἕνεκα.
οὕτως κενὴν
καύχησιν
ἀπὸ τοῦ πρώτου
ἀπήνεγκαν
μέχρι τοῦ ἐσχάτου,
δι’ ἣν αἰτίαν
οὐ τολμῶ πλείονας λόγους
ποιῆσαι,
ἀλλὰ βούλομαι
ἅπασιν
φανερὸν ποιῆσαι,
μηδένα βέλτιον
μήτε 〈μᾶλλον〉 ἐξεζητημένον
ἑρμηνεῦσαι
πλὴν ἐμοῦ
ἐν τρισὶν βιβλίοις
ἃ συνέγραψα·
ὧν 〈τοῦτο〉 πρῶτον ἔσται
τῆς ἡμετέρας ἑρμηνείας.
ἐν τούτῳ τῷ βιβλίῳ
πάντα τὰ ῥήματα
συνέγραψα
κατὰ τάξιν
στοιχείων
ἀπὸ τοῦ πρώτου γράμματος
μέχρι τοῦ τελευταίου
γράμματος.
νῦν οὖν
ἄρχομαι γράφειν.
ἐπειδὴ νηπίοις παισὶν
ἀρχομένοις
παιδεύεσθαι
ἀναγκαῖον ἑώρων
ἀκρόασιν
ἑρμηνευμάτων
ὁμιλίας
καθημερινῆς,
δι’ ἧς εὐχερέστερον
Ῥωμαϊστὶ
καὶ Ἑλληνιστὶ
λαλεῖν
προσβιβασθῶσι·
τούτου ἕνεκεν
διὰ βραχέων
περὶ ὁμιλίας
καθημερινῆς
συνέγραψα,
ἃ ὑποτεταγμένα εἰσίν.